Δύο ημέρες πέρασαν από το τηλεφώνημα συναδέλφου για να με ενημερώσει για τα δυσάρεστα. Το διάστημα που πέρασε δεν είναι αρκετό για να συνειδητοποιήσω πως μπαίνοντας στο γραφείο δεν θα κάθεσαι απέναντι, απλά βοήθησε για να μπορέσω να γράψω δυο γραμμές.
Ενάμιση χρόνο κράτησε η γνωριμία-συνεργασία μας. Με τα πάνω της και τα κάτω της, όπως συμβαίνει σε όλες τις δουλειές. Επαγγελματίας 100%, με τον δικό σου τρόπο, λίγο παλιομοδίτικο, αλλά σταθερός στα πιστεύω σου. Αυτό που ήταν πάντα στα «πάνω του» ήταν το πείραγμα -κυρίως από μεριά μου- για την αγαπημένη σου ομάδα. Κρατιόσουν ρε μπαγάσα στις «Ολυμπιακές προκλήσεις μου» για να μην εκδηλωθείς και πέταγες μόνο ατάκες. «ΘΡΥΛΟΣ», η αγαπημένη σου στο κλείσιμο κάθε πρότασης. Όπως κάπου πήρε το μάτι μου από τα πολλά που γράφτηκαν για σένα -δείγμα του χαρακτήρα σου πόσοι θέλησαν να σου γράψουν ένα αντίο- «μόνο έτσι θα μπορούσες να σταματήσεις να γράφεις για το πάθος σου, τον Ολυμπιακό»… Μπορεί και όχι…
Πραγματικά αδιανόητο ότι συνέβη… Το πότε έγινε, από πού ξεκίνησε, πώς κατέληξε. Δεν υπάρχουν περισσότερα λόγια…
Καλό ταξίδι Παναγιώτη!
ΘΡΥΛΟΣ!
Υ.Γ. Το στοίχημα μπορεί να περιμένει 1-2 μέρες από αυτή τη στήλη.
