Θανάσης Κελαντώνης

Η Πανεπιστημιούπολη ήταν ωραία, αλλά μου έπεφτε λίγο μακριά. Αφήστε που τότε δεν είχαμε Αττική Οδό και οι δρόμοι της Αθήνας ήταν απλά, ένα απόλυτο τεστ υπομονής και νεύρων σε καθημερινή κατάσταση. Δεν με κέρδισε το σπίτι των χημικών, είχα άλλο, πιο ισχυρό μικρόβιο μέσα μου. Δημοσιογραφικό. Το απόλαυσα, μετά από δεύτερες, παράλληλες σπουδές. Εφημερίδες; Τσεκ. Και Sportime, το παλιό, το ορθόδοξο, και Goal News. Ραδιόφωνα; Τσεκ. Και Σπορ FM και Sentra FM. Τηλεόραση; Τσεκ. Αναλογική και συνδρομητική. Αυτή ήταν η απόλαυση και, εν πολλοίς, κι ο βιοπορισμός, μέχρι το 2015 όπου είπα, δεν πάει άλλο, δεν αξίζει. Το στοίχημα, από το μακρινό 1999 ως σήμερα, ήταν το «βίτσιο». Από κάθε μετερίζι. Είτε από αυτό των παικτών, είτε από εκείνο των «κακών», των εταιριών. Η γνώση της γερμανικής γλώσσας συνδυάστηκε με το «βίτσιο» και όλα πήραν το δρόμο τους. Μέχρι και σήμερα. Κι έτσι όπως το βλέπω, μέχρι να εγκαταλείψω και τα εγκόσμια.