Πόσο πιο αίσχος ρε Σαλάχ;

Επιστροφή της στήλης στο Κόπα Άφρικα το οποίο παρακολουθώ καθημερινά βλέποντας όλους τους αγώνες, μερικοί από αυτούς με έχουν κουράσει ιδιαίτερα. Και βέβαια παρατηρώ ότι τα περισσότερα «αστέρια» των ομάδων είναι «χώμα». Ένα εξ αυτών ο περίφημος «ταβλαδόρος» Σαλάχ, ο οποίος δεν βλεπόταν. Σας τα είχα γράψει, πως μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα απολύτως.

Με την πλάτη στις… πυραμίδες είναι πλέον οι Αιγύπτιοι μετά την ήττα της πρεμιέρας από τους Νιγηριανούς. Στην ανάλυση που είχα κάνει στο ματς της πρεμιέρας τους, «προέβλεψα» ότι θα παίξουν αμυντικά, αλλά να μην κάνουν και μία ευκαιρία δεν μπορούσα να το φανταστώ.  Οι Αιγύπτιοι ήταν το απόλυτο αίσχος και όπως ήταν φυσικό έχουν φάει ατέλειωτο «κράξιμο». Εκτός των οπαδών τους, θέση πήρε και ο Υπουργός Αθλητισμού ο οποίος τα έχωσε σε όλους. Ενόψει τώρα η Γουινέα Μπισάου σε ένα πρόωρο τελικό, όπου για να ελπίζουν σε πρόκριση θα πρέπει να νικήσουν. Μπορούν όμως; Ειλικρινά δεν ξέρω σύμφωνα με όσα έδειξαν στο πρώτο ματς. Άσε που προέκυψαν και δύο τραυματισμοί (Ταουφίκ, Φατούχ).

Βαθμολογία

9.1/10

☆☆☆☆☆

★★★★★

Αποδόσεις/Αγορές:      8.8

Ταχύτητα αναλήψεων: 9.5

Κριτικές παικτών:        7.9

Εγγραφή »

ΕΕΕΠ | 21+ | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ

Η Γουινέα Μπισάου είναι μία μικρομεσαία ομάδα, η οποία στην πρεμιέρα έκανε το 0-0 με το Σουδάν σε ένα κουραστικό ματς και προφανώς με θετικό αποτέλεσμα θα ελπίζει βάσιμα σε πρόκριση. Πάντως, η ομάδα έμεινε χωρίς να σημειώσει γκολ στα 5/6 τελευταία επίσημα ματς που έδωσε, ανήμπορη να κερδίσει το Σουδάν που ήταν επί 10 σερί ματς χωρίς νίκη (και ένα τώρα 11). Το που θα βρει τώρα άκρη για να διορθώσει αυτήν την κατάσταση, απέναντι σε μία ομάδα που παραδοσιακά είναι δυνατή στην άμυνα όπως η Αίγυπτος, ειλικρινά άγνωστο.

Περιμένω τους Αιγύπτιους βελτιωμένους και πιο σοβαρούς διότι κατά πρώτο λόγο το Μπισάου είναι σαφώς πιο αδύναμο από τη Νιγηρία. Κατά δεύτερον δεν περιμένω να παίξουν άμυνα, αλλά επίθεση. Στην Αφρική πάντα το αουτσάιντερ συμβιβάζεται με το ρόλο του και εδώ το αουτσάιντερ είναι το Μπισάου που θα αμύνεται. Πάω, λοιπόν, με τη νίκη (με το ζόρι, με μισό μηδέν, με σπρώξιμο κάθε είδους, δεν ξέρω) μονόδρομο των Αιγυπτίων, με την ελπίδα πως δεν θα ανοίξει το σκορ.