Δεν δίνω πολύ μεγάλη προσοχή στα Home/Away Splits για πολλούς pitcher, αλλά ο Kyle Harrison (4,73 xERA, 14,1% K-BB%, 90 Stuff+, 92 Pitching+, 4,99 botERA) ήταν αισθητά καλύτερος pitcher εντός έδρας από ό,τι εκτός στη νεαρή του καριέρα στο MLB, πιθανότατα για πολλούς λόγους. Σε 69 2/3 innings εντός έδρας, ο Harrison συγκέντρωσε 3,23 ERA και 3,84 xFIP με 18,8% K-BB%. Περιορίζει επίσης τους αντιπάλους σε 0,65 HR/9 σε ποσοστό 6,6% HR/FB στο Oracle Park. Ωστόσο, σε 71 innings εκτός έδρας, ο Harrison έχει 4,94 ERA, 5,06 xFIP και 10,6% K-BB% ενώ επιτρέπει 2,15 HR/9 σε ποσοστό HR/FB 17%.
Με αγαπημένο pitch το four-seam fastball (60%) με εξαιρετικά αποτελέσματα (0,321 xwOBA) από οποιοδήποτε άλλο pitch στο οπλοστάσιό του (slurve 0,361 xwOBA, changeup 0,362), ο Harrison επιτρέπει έναν αρκετά flyballs. Αυτά τα flyballs συνήθως δεν τον βλάπτουν στο Oracle Park, το οποίο έχει το χαμηλότερο Home Run Park Factor (79) στο MLB τα τελευταία τρία χρόνια. Ο Harrison μπορεί να είναι πιο επιθετικός στο σπίτι.
Ο Charlie Morton (4,60 xERA, 14,2% K-BB%, 95 Stuff+, 97 Pitching+, 4,34 boTERA) είχε έναν "δύσκολο" Ιούλιο (6,21 ERA, 11 HR σε 29 innings) και έχει πέσει η απόδοσή του. Η ταχύτητα του fastball του Morton (93,8 mph) μειώνεται κατά 1,1 mph σε ετήσια βάση και βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο από το 2016. Επιπλέον, η βαθμολογία του στο Stuff+ (95) είναι μειωμένη κατά 11 πόντους σε σύγκριση με την περασμένη σεζόν – με το curveball του να έχει πέσει κατά 18 βαθμούς. Ως αποτέλεσμα, οι αντίπαλοι "χτυπάνε" αρκετά τον Morton (10,1% barrel rate) περισσότερο από ποτέ (6,2% μέσος όρος καριέρας). Θα υποστηρίξω τους γηπεδούχους Giants.
