Καλημέρα και καλή βδομάδα. Σας είναι γνωστό ότι ανακατεύομαι με το πρωτάθλημα του Ιράν και πως παλιότερα είχα περισσότερες επιλογές από κει. Όμως το πράμα δεν πάει καθόλου καλά. Παρακολουθώ κάθε βδομάδα τα τεκταινόμενα σε αυτό το πρωτάθλημα τα μεσημέρια που παίζουν, βλέπω πολλούς αγώνες και εκείνο που παρατήρησα είναι ότι τουλάχιστον για φέτος η ψαλίδα μικρών-μεγάλων έκλεισε αρκετά. Οι μεγάλοι έχασαν παίκτες που ξενιτεύτηκαν, τα οικονομικά όλων των ομάδων είναι πανάθλια διότι δεν υπάρχουν θεατές να κόβουν εισιτήρια, δεν υπάρχουν εκεί έσοδα από τη τηλεόραση και γενικά το κράτος αδιαφορεί παντελώς για το άθλημα. Δεν είναι όπως εδώ, που ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει από την τσέπη του με φόρους ποικιλοτρόπως την ενίσχυση των «πονηρών» ΠΑΕ.
Οπότε γενικά αραίωσα στοιχηματικά από αυτό το πρωτάθλημα μέχρι τουλάχιστον να διαπιστώσω ότι μπορώ να στηριχτώ σε κάποιες ομάδες. Δεν είναι βέβαια μόνο το τί βλέπω στους αγώνες αλλά το τί έλεγαν οι ομάδες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα και φυσικά πώς εξελίσσεται η ειδησεογραφία. Σήμερα η γνωστή μας Περσέπολις ή Περσπολίς όπως έχω αναφέρει πως την λένε εκεί, πάει να παίξει με την Αλουμίνιουμ Αράκ από την πόλη Αράκ, που είναι η βιομηχανική πρωτεύουσα της χώρας. Ιδιοκτήτης της ομάδας είναι η IRALCO, δηλαδή η κρατική βιομηχανία αλουμινίου. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη βιομηχανία που παράγει κοντά στους 200 χιλιάδες τόνους αλουμίνιο τον χρόνο, με τους εργαζόμενους σε αυτή να ξεπερνούν τους 250 χιλιάδες. Η ομάδα ανέβηκε φέτος κατηγορία και μάχεται να σωθεί.
Η Περσέπολις είναι στη μέση της βαθμολογίας, με 3 αγώνες λιγότερους από την πρώτη Εστεγλάλ (που με κρέμασε προχτές), τους οποίους αν κερδίσει, την ξεπερνάει δύο πόντους. Η Αράκ είναι στο +4 από τη γραμμή. Να ήταν η περυσινή ομάδα της Περσέπολις θα σας έλεγα διπλό αεράτο και εύκολο. Φέτος έτσι όπως είναι οι πρωταθλητές δεν ξέρω. Στην Αράκ εκφράζουν βεβαιότητα για νίκη, ενώ η Περσέπολις που γενικά ζορίζεται, πάει με αμφίβολο τον αρχηγό της. Το ματς είναι αρκετά δύσκολο. Μικρή μίζα στο σκέτο διπλό και βλέπουμε.
