Δειλά δειλά προσπαθώ να επιστρέψω στις υποχρεώσεις μου που υποχρεωτικά άφησα πίσω. Η ζωή με υποχρέωσε για δεύτερη φορά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, να στερηθώ αυτή φορά τον άνθρωπο που με συντρόφευε στη ζωή. Δεν ήμουν λοιπόν σε θέση να υπάρχω εδώ, αφού η θέση μου έπρεπε να είναι αλλού, μέρα και νύχτα ως το… τέλος. Ομολογώ λοιπόν ότι άφησα πίσω κάθε μορφής αθλητικό δρώμενο. Αποξενώθηκα από τα πάντα. Και βέβαια δεν αισθάνομαι ακόμα ψυχολογικά έτοιμος να επιστρέψω σε «αγωνιστική» δράση, φαντάζει υπέρβαση και αγγαρεία, αλλά οφείλω να το κάνω, διότι η ζωή πρέπει να συνεχιστεί με τον έναν ή άλλο τρόπο.
Θα πάω στην Τυνησία εκεί όπου το πρωτάθλημα (τώρα είναι στα μπαράζ) οδεύει στη λήξη του καθώς απομένουν δύο αγωνιστικές. Η πρωτοπόρος Εσπεράνς που πρόσφατα στο τελικό Κυπέλλου στο Τσάμπιονς Λιγκ Αφρικής έχασε το τρόπαιο από την Αλ Άχλι, θα πάει στη βαθμολογικά αδιάφορη, τελευταία στο γκρουπ και ντεφορμέ Κλαμπ Αφρικέν. Η Εσπεράνς έχει 7 αγώνες σε σχέση με τις άλλες που έχουν 8, άρα με νίκη θα ξεφύγει από τη 2η Μοναστίρ στους 5 πόντους διαφορά. Τώρα έχει 17 η Εσπεράνς και 15 η Μοναστίρ. Εκτιμώ πως θα επικρατήσει το κίνητρο και πάω με το διπλό που είναι ικανοποιητικό ως τιμή.
