Με την ομάδα της Ουιντάντ έχω ασχοληθεί δεκάδες φορές αν και το τελευταίο διάστημα έχω αραιώσει πολύ. Ο λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι σε τραγική κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Έπιασε πάτο. Επιγραμματικά να αναφέρω πως ο πρόεδρός της είναι στη φυλακή, οπότε συνεχίζει με διορισμένο συμβούλιο (σύντομα έχουν εκλογές), αγωνιστικά έχει βουλιάξει απίστευτα με συνέπεια να έχει αποκλειστεί από Τσάμπιονς Λιγκ στους ομίλους (πρώτη φορά μετά από 9 χρόνια), ενώ ούτε λόγος για πρωτάθλημα. Είναι στο -22 από την πρώτη θέση, με μόνο της στόχο πλέον την 3η θέση για να βγει Κοφεντερέσιον. Απέχει 5 πόντους αλλά έτσι όπως πάει, αν δεν συνέλθει δεν θα προλάβει.
Μέσα σε ένα χρόνο άλλαξε 7 προπονητές, με τελευταίο τον Μπιζερτίν που τη χαντάκωσε παντελώς. Ησυχάσαμε πριν λίγες από τον ηλικιωμένο και παρωχημένο Μπιζερτίν η πρόσληψη του οποίου ήταν από την αρχή μέγα λάθος, μόνο που τώρα δεν μπορεί να βρεθεί ο όγδοος διότι ουδείς αναλαμβάνει αυτή την ομάδα έτσι όπως είναι. Συνεχίζει λοιπόν με υπηρεσιακό (τον βοηθό του απολυμένου, που είναι και παλιός παίκτης της).
Με επίδοση, άκουσον άκουσον 2-4-5 τον νέο χρόνο, πάει τώρα στην έδρα της χειρότερης ομάδας του πρωταθλήματος, τη Γουσουφιά Μπερεσίντ που θεωρείται ήδη υποβιβασμένη. Στο -7 από τη σωτηρία με 7 αγωνιστικές ακόμα δεν γλυτώνει ούτε με σεισμό. Θέλω να πιστεύω πως κάτι θα εισπράξει αυτή τη φορά από την αλλαγή προπονητή η Ουιντάντ. Αλίμονο δηλαδή αν δεν μπορεί να νικήσει αυτό το μπάζο όσο δράμα κι αν είναι. Δεν θα την ακούμπαγα αλλά το διπλό σε αυτή τη τιμή έχει αξία.
