Είδατε πάλι χτες τι έγινε στο ματς Ιορδανία – Νότια Κορέα. Της… Κορέας. Λίγο το 2-0 για τους Ιορδανούς που θα έπρεπε να έχουν βάλει 4-5 γκολ. Αυτά όμως ίσως τα πούμε στον τελικό που θα παίξουν, ανάλογα βέβαια με το ποια ομάδα θα αντιμετωπίσουν, αφού στον άλλο ημιτελικό έχουμε τη μάχη ανάμεσα στο Ιράν και το Κατάρ. Το πλεονέκτημα της έδρας ανήκει βέβαια στο Κατάρ, αφού το ματς γίνεται στην Ντόχα, ωστόσο το φαβορί είναι οι Ιρανοί (42.2% - 31.7% - 26.1%) που φτάνουν στον 9ο ημιτελικό τους στο θεσμό. Ο διαιτητής είναι Κουβετιανός, μάλλον απρόσμενα, αφού λογικά θα έπρεπε να είναι κάποιος από την Ανατολική Ασία.
Θα πρέπει να πω ένα μπράβο στο Ιράν, που ναι μεν με κουβάδιασε, αλλά άξιζε τη νίκη κόντρα στην Ιαπωνία. Το γεγονός ότι την κατέκτησε με πέναλτι στις καθυστερήσεις δεν λέει απολύτως τίποτα. Έγραφα για αυτό το ματς πως οι Πέρσες εδώ και χρόνια ψάχνουν για μία διάκριση που δεν μπορούν να πετύχουν για διάφορους λόγους. Η τελευταία φορά που έφτασαν στο τελικό του θεσμού και σήκωσαν κούπα ήταν το 1976. Εκτίμησα πως το άγχος και ενδεχόμενη ανασφάλεια απέναντι σε πολύ εμπειρότερους παίκτες ίσως τους κάνει επιφυλακτικούς και δεν ρισκάρουν ιδιαίτερα. Όμως ρίσκαραν και δικαιώθηκαν. Εκείνο πάντως που «βρήκα» ήταν το σύστημα που θα παίξουν και ποιοι θα το στηρίξουν, καθώς έλειπε ο αρχισκόρερ Ταρεμί (εξέτισε ποινή και επιστρέφει). Ανέλπιστα ίσως, αλλά οι αντικαταστάτες τα πήγαν εξαιρετικά καλύτερα από τους βασικούς που έλειπαν σε άμυνα και επίθεση.
Το Κατάρ κούτσα κούτσα έφτασε ως εδώ αποκλείοντας στον προηγούμενο ματς το Ουζμπεκιστάν στα πέναλτι. Δίκαιη η ισοπαλία στο 90λεπτο και στην παράταση, σε ένα ματς που είχε μερικές σπουδαίες φάσεις αλλά γενικά δε με τρέλανε. Θέλω να προσθέσω πως δεν έχω σε υπόληψη την άμυνα του Κατάρ (καλύτερος πάντως αμυντικός τους είναι μακράν ο Ταρέκ Σαλμάν). Στο εγχώριο πρωτάθλημα τα γκολ μπαίνουν βροχή καθότι γενικά έχουν «αεράμυνες», ενώ τους βλέπω και τώρα έτοιμους για το «τσαφ». Ανεβαίνουν πολύ ψηλά τα ακραία μπακ για να πιέσουν στο 3-5-2, κι αν χαθεί η μπάλα, οι Ιρανοί στην κόντρα είναι «φαρμάκι». Θα μου πει όμως κάποιος, κάτσε ρε φίλε στο τουρνουά έχουν δεχτεί μόλις δύο γκολ. Ναι συμφωνώ, ένα από το Λουξεμβούργο (Ουζμπεκιστάν), ένα από την Ανδόρα (Συρία) ενώ κράτησαν το μηδέν με το Λιχτενστάιν (Παλαιστίνη), την Κύπρο (Κίνα) και το Γιβραλτάρ (Χονγκ Κονγκ). Σας εξηγώ τι έχω δει ως τώρα.
Οπουδήποτε αλλού κι αν γινόταν αυτό το ματς θα πήγαινα καθαρά με τους Ιρανούς. Με εξαίρεση κάποια φιλικά, σε ματς ουσίας στους θεσμούς, οι Ιρανοί δεν έχουν ήττα από τους Καταριανούς εδώ και 27 χρόνια. Τώρα όμως θα κρατήσω μία επιφύλαξη λόγω έδρας αλλά και πάλι ισχυρίζομαι πως δεν χάνουν οι Πέρσες. Όλο το Κατάρ είναι ο αριστερός επιθετικός Ακράμ Αφίφ ένα καλός παίκτης (Αλ Σαντ) με μαλλί αφάνα στυλ soul disco της δεκαετίας '70. Αυτός ναι θέλει προσοχή. Θα εκτιμήσω επίσης πως θα έχουμε πάνω από ένα γκολάκι στο ματς. Ναι μεν οι Ιρανοί αμυντικοί στη χώρα τους είναι σαν τα... δρεπανηφόρα του Δαρείου αλλά εδώ στο τουρνουά βλέπω κάνουν και γκέλες. Περιμένω πάντως να σκοράρουν αφού στον αντίποδα του Αφίφ υπάρχει ο παικταράς Ταρεμί.
