Μετά το Μαρόκο χτες, επιστροφή στα πάτρια εδάφη για την αναμέτρηση της Λαμίας με τον ΠΑΟΚ. Όπως είχα αναφέρει πρόσφατα στο ματς του Ολυμπιακού, έτσι και τώρα δεν υπάρχουν πολλά να πεις για θέματα που ξέρετε όλοι σας. Ανοιχτό βιβλίο είναι όλα.
Η Λαμία που εξακολουθεί να απογοητεύει, στον τελευταίο της αγώνα που την είδα ήταν εξωφρενικά απογοητευτική. Και εντάξει, η ψυχολογία της διαλύθηκε αφού ως το 30’ το σκορ έφτασε στο 3-0, αλλά από εκεί και μετά τι έκανε; Παίξε ρε παιδί μου λίγο ελεύθερα, κάνε κάτι, προσπάθησε, δικαιολόγησε την παρουσία σου στην πρώτη κατηγορία. Αδύνατον και με τίποτα. Ο ΠΑΟΚ από πλευράς του προέρχεται βέβαια από τη δίκαιη νίκη επί τους Άρεως με 1-0, αδικώντας ίσως λίγο τον εαυτό του. Με εμφάνιση παρόμοια με αυτή του πρώτου ημιχρόνου, εκτιμώ θα κέρδιζε με μεγαλύτερο σκορ. Δείχνει σε καλό φεγγάρι, αποδίδοντας εξαιρετικά σε τακτικό επίπεδο.
Σαφώς και η εικόνα των δύο ομάδων από την επανέναρξη του πρωταθλήματος και μετά, αναδεικνύει την ποδοσφαιρική απόσταση των ετών φωτός που τις χωρίζει. Θεωρώ αρκετά δύσκολο (όχι αδύνατον) η Λαμία των 7 γκολ ενεργητικό να σκοράρει εναντίον του ΠΑΟΚ, όπως αντίστοιχα θεωρώ επίσης δύσκολο, η άμυνά της (η 2η χειρότερη της κατηγορίας), να μην παραβιαστεί. Για να μην συμβούν και τα δύο, θα πρέπει ο ανεβασμένος ψυχολογικά ΠΑΟΚ, που έχει μετατρέψει την Λαμία σε «εξοχικό», να εμφανιστεί ξαφνικά πολύ κακός. Επιλέγω την καθαρή νίκη του.
