Είναι βέβαιον ότι σήμερα θα κάτσουμε να δούμε την εθνική μας ομάδα, όπως κάνουμε πάντα. Ξεκινάει την προσπάθεια ανάκαμψης με νέο βέβαια προπονητή, στο Μπέλφαστ. Προσπάθεια ανάκαμψης ξεκινούν επίσης και οι γηπεδούχοι που έχουν τα δικά τους προβλήματα.
Κοινό στοιχείο των δύο ομάδων η μέτρια εικόνα τους στα φιλικά. Αν δε, προσθέσουμε το γεγονός ότι οι παίκτες προέρχονται από εξαντλητικά πρωταθλήματα, με τις μηχανές τους να κινούνται οριακά μάλλον με «αναθυμιάσεις», δεν ξέρω τι μπορεί να περιμένουμε. Η Β.Ιρλανδία όπως βλέπετε αποτελείται από παίκτες των μικρών Αγγλικών κατηγοριών και από Σκωτσέζικες ομάδες. Δεν βλέπω τίποτα ονόματα να τρομάξω. Μαχητική ομάδα, με πείσμα που αγαπά τη φανέλα της αλλά ως εκεί. Δεν έχω δει κάτι να με εντυπωσιάσει ή να σταθώ για να θυμάμαι.
Η δική μας εθνική κουβαλά χρόνια τώρα την παθογένεια, την ανοργανωσιά, τις ευκαιριακές επιλογές και γενικά όλα τα κουσούρια που με τα χρόνια πέρασαν στο DNA της, απόρροια βασικά των συλλογικών αλλά και των οπαδικών διαφορών που υπάρχουν. Αυτό το γενικά πολύ θλιβερό κλίμα, ο τύπος (έντυπος ηλεκτρονικός) κατά τη γνώμη μου έκανε ότι μπορούσε για να το φουντώνει συνεχώς. Όλα αυτά βέβαια είχαν επιπτώσεις στο αγωνιστικό κομμάτι που ήταν μονίμως μέτριο. Δεν ξέρω ο νέος μας εθνικός προπονητής τι είδους στήριξη θα πάρει και από ποιους. Στο 100% πάντως αποκλείεται, άρα μονιασμένοι δεν θα είμαστε.
Τι περιμένω σήμερα. Περιμένω στο νέο αυτό ξεκίνημα να παίξουμε καταρχήν για μη ήττα στην δυνατότερη στα χαρτιά έδρα εκτός έδρας. Αν βγει το ματς έχει καλώς. Επίσης, η εθνική δεν μας έχει συνηθίσει να ανοίγει σκορ, συνεπώς ο συνδυασμός μου εκτιμώ έχει τύχη.
