Σταθερός στην αφρικανική ήπειρο, σήμερα μετακομίζω στην Καζαμπλάνκα, σε γνωστά μου λημέρια. Το Μαρόκο υποδέχεται στην έδρα που αγωνίζεται η Ουιντάντ και η Ρατζά (ήταν επιθυμία των παικτών αντί της συνηθισμένης έδρας στο Ραμπάτ), τη Γουινέα Μπισάου. Βέβαια, το Μπισάου εμφανίζεται ως γηπεδούχος, αλλά στη χώρα δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις για αγώνες τέτοιου επιπέδου, οπότε ξενιτεύτηκε προς όφελος του Μαρόκου.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με τα λιοντάρια του Άτλαντα (ο Άτλας είναι μια οροσειρά που εκτείνεται σε όλη την βορειοδυτική Αφρική, από το Μαρόκο μέχρι την Τυνησία), ή αλλιώς τα βερβερικά λιοντάρια, ένα είδος που μάλλον εξαφανίστηκε, αλλά μας το θυμίζει το προσωνύμιο της Εθνικής ομάδας του Μαρόκου. Της Εθνικής ηγείται ο κόουτς Βαχίντ Χαλίλχοντζιτς, ο οποίος όπως διαβάζω απαιτεί σοβαρότητα για να τελειώσουν την «μπουγάδα» μία ώρα αρχύτερα. Δεν αναμένονται σαρωτικές αλλαγές, καθώς έμεινε ευχαριστημένος με το «τάλιρο» που έριξαν οι παίκτες του πριν από λίγες μέρες στην ίδια ομάδα.
Χαμηλής δυναμικότητας το Μπισάου σε σχέση με το Μαρόκο, είναι δεύτερο μεν στον όμιλο, δύο πόντους πίσω από τη σημερινή του αντίπαλο, αλλά σύμφωνα με τη λογική χωρίς καμία τύχη πρόκρισης. Δεν είδα τίποτα το άξιον αναφοράς περί του αγωνιστικού ρεπορτάζ. «Πάμε σεμνά και ταπεινά και να έρθει ένα καλό αποτέλεσμα έχει καλώς, αν όχι, συνεχίζουμε» η θέση του ομοσπονδιακού κόουτς Καντέ, που δεν έχει αγωνιστικά προβλήματα και θα παίξει με σύστημα "ταμπούρι".
Θέλω να πιστεύω ότι μετά τα λιοντάρια του Καμερούν χτες, τα λιοντάρια του Άτλαντα θα έχουν ακόμα μεγαλύτερη «πείνα». Και αυτό διότι υποχρεωτικά πάω σε ακόμα μεγαλύτερο χάντικαπ για να βγει κάπως αξιοπρεπής απόδοση. Στα «συν» μου ότι ο παικταράς του Μαρόκου, Σουφιάν Ραχίμι, που δεν έπαιξε στο προηγούμενο, τώρα είναι διαθέσιμος.
