Ημιτελικός σήμερα του νέου φρούτου που λέγεται Κύπελλο Εθνών. Ένας θεσμός που κατά την άποψή μου δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα. Το μόνο που έκανε, ήταν να επιβαρύνει όσους αγωνίζονται ακόμα περισσότερο. Βέβαια, το ζητούμενο σε όλες αυτές τις διοργανώσεις είναι ο κύκλος εργασιών που γίνεται και το χρήμα που θα διακινηθεί. Ο ανθρώπινος παράγοντας δεν παίζει για αυτούς κανένα απολύτως ρόλο διότι ο ποδοσφαιριστής είναι αναλώσιμο είδος. Οπότε, αν περάσει η πρόταση και για Μουντιάλ κάθε δύο χρόνια, θα δέσει το γλυκό ακόμα καλύτερα.
Οι Ιταλοί, λοιπόν, υποδέχονται τους Ισπανούς στο «Σαν Σίρο», με το μισό γήπεδο γεμάτο και με στόχο, βέβαια, την πρόκριση. Αυτός είναι ο πρώτος παράγοντας που ίσως παίξει το ρόλο του. Η έδρα. Ο δεύτερος έχει να κάνει με το αήττητο. Τεράστιο αυτό των Ιταλών που έχει φτάσει τους 37 αγώνες (28-9-0) και προφανώς δεν θα δυσαρεστηθεί κανένας Ιταλός αν γίνουν 38. Τέτοια περίοδο, το 2018, οι γείτονες έχασαν για τελευταία φορά από τους Πορτογάλους. Τέτοιο αήττητο, φυσικά, οι Ισπανοί δεν έχουν (κάποτε είχαν), αφού πρόσφατα έχασαν από τους Σουηδούς. Και δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να αποκτήσουν ξανά μεγάλο αήττητο σερί, έτσι όπως παίζουν βαρετά και μονότονα. Άλλο να έχει μέσα Τσάβι και Ινιέστα και άλλο τους τωρινούς.
Ο τρίτος παράγοντας έχει να κάνει με τις απουσίες που υπάρχουν εκατέρωθεν. Πλήγμα η απουσία του Ιμόμπιλε και του Μπελότι για τον Μαντσίνι στην επίθεση, αλλά κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ισπανία με την απώλεια του Μοράτα και του Μορένο. Ισοπαλία, λοιπόν, εδώ. Αν τώρα κάτσουμε και φυλλομετρήσουμε και τις απουσίες στις άλλες θέσεις, θα δούμε ισορροπία. Αυτή η ισορροπία μπορεί να μεταφραστεί ως σημείο με την ισοπαλία, αλλά προσμετρώντας αήττητο και έδρα που είναι υπέρ των Ιταλών πάω στην επιλογή που αποφάσισα.
