Τα γήπεδα στην Ισπανία σχεδόν σε όλες τις περιοχές τίγκαραν φιλάθλους έτσι ώστε να επέλθει η επιθυμητή κανονικότητα που ξέραμε. Θεωρητικά οι έδρες αποκτούν και πάλι δύναμη, με τους γηπεδούχους επίσης να έχουν το προβάδισμα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Στην 8η αγωνιστική που διανύουμε στη Σεγούντα δεν είναι έτσι, αφού λες και έχουμε ακόμα lockdown. Έχουν γίνει 5 αγώνες με έως τώρα απολογισμό 0-3-2.
Προσπαθώ λοιπόν να μαντέψω που θα έρθει (αν έρθει) σήμερα άσος. Έχω τρία ματς υποψηφία. Αυτό της Εϊμπάρ με την αήττητη ακόμα Ιμπίθα, της Λας Πάλμας με την Καρταχένα και της Λεγανές με τη Λούγο. Κάθε ένα από αυτά τα ματς έχει τις ιδιαιτερότητές του και τις παραξενιές του. Η Εϊμπάρ, που έφτασε αήττητο σερί 5 αγώνων, υποδέχεται στο μικρών διαστάσεων «Ιπουρούα» την αήττητη ακόμα νεοφώτιστη Ιμπίθα. Δε ξέρω αλλά στην Ιμπίθα ψυλλιάζονται ότι το σερί αυτό όπου να’ ναι θα τελειώσει. Κάνανε σχετικές δηλώσεις διότι πάνε σε έδρα μίας ανώτερης ομάδας, που ακόμα όμως δεν παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητές της
Η Λας Πάλμας υποδέχεται την Καρταχένα. Ουδείς λογικός άνθρωπος θα διαφωνήσει πως η γηπεδούχος διαθέτει μερικούς ποιοτικότατους παίκτες (Χεσέ, Βιέρα). Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμα δεν έχει κάνει σύνολο. Αν αυτοί όμως οι παικταράδες έχουν κέφια και βρεθούν στη μέρα τους, θα σε νικήσουν. Υποδέχονται την Καρταχένα, στην οποία κάνανε τάματα για να βρει δίχτυα ο Ρουμπέν Κάστρο. Όντως βρήκε, και η ομάδα «έστριψε», μόνο που τώρα ο «κανονιέρης» πάει σε ένα περιβάλλον που ξέρει, αλλά και που τον ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα. Δέκα χρόνια σε διάφορες ομάδες έχει δουλέψει μαζί με τον Πέπε Μελ. Λογικά θα έχουν κάνει σχέδιο να τον «σβήσουν», άσε που έχε πατήσει τα 40!
Στο 3ο ματς, η Λεγανές που ακόμα ψάχνεται υποδέχεται τη Λούγο. Εδώ η διαφωνία μου έχει να κάνει με τη τιμή του άσου που μου δείχνει κάπως μικρή. Ο μπουκ κρίνει βασικά ονόματα, διότι βαθμολογικά οι δύο ομάδες απέχουν μόλις ένα πόντο. Δε μου λέει κάτι ότι η Λεγανές έχει κάνει δύο σερί νίκες. Κάτι τέτοια τα... έχουμε φάει στη μάπα.
Μένει λοιπόν τώρα το δυσκολότερο στο στοίχημα που είναι το ξεδιάλεγμα. Το σημείο όπου συνήθως πατάμε τη πεπονόφλουδα και μετά λέμε «γιατί ρε δε διάλεγα το άλλο;».
