Προχτές με τη Ζαζίρα για τρίτο συνεχόμενο μπετ το χάντικαπ μου χάλασε στο 90’ και κάπου έχω εκνευριστεί. Χίλιες φορές δηλαδή να «τρώω» 5 γκολ παρά ένα στο 90’. Πάω στα σημερινά που επειδή ξεχώρισα τρία ματς θα είμαι «σύντομος».
Βλέπω κάθε εβδομάδα τα τεκταινόμενα στη Σεγούντα της Ισπανίας και προσπαθώ να βγάλω άκρη. Εντάξει δεν είχαμε φιλάθλους και τώρα έχουμε, αλλά προς ώρας βλέπω «ομορφιές» ξανά. Οι ομάδες που ενισχύθηκαν κάργα και θεωρητικά είναι τα φαβορί, πάνε ασθμαίνοντας. Ομάδες ανυποψίαστες (π.χ. Πονφεραντίνα) προκαλούν απορίες. Άλλες που λογικά θα πήγαιναν πολύ καλύτερα από πέρυσι, απέλυσαν ήδη προπονητή (Αλκορκόν). Οι νεοφώτιστες (απρόσμενα σχεδόν όλες) μάλλον προβλημάτισαν με την σχετικά δυναμική τους παρουσία (ως τώρα). Με μια λέξη αχταρμάς! Σήμερα παίζει η Ουέσκα με τη Φουενλαμπράδα. Ουέσκα εστί απρόσμενα 3 σερί ήττες. Ξεκίνησε με δύο νίκες παίζοντας «μπαλάρα» και ξαφνικά έσκασε σαν... μπαλόνι. Η Φουενλαμπράδα, αν εξαιρέσω ένα ματς (με Αλκορκόν για ένα ημίχρονο), επιβίωσε ως τώρα κατά τη γνώμη μου με... κλεφτοπόλεμο. Δεν είδα δηλαδή κάτι να πω «ρε παιδί μου να, κάτι υπάρχει εδώ». Πάω με την Ουέσκα, διότι στη θεωρία, τα ρόστερ απέχουν ποιοτικά όσο εγώ από την Ισπανία! Κρίνω την απόδοση συμφέρουσα. Θα μπορούσα να σας αναφέρω και μερικές χρήσιμες λεπτομέρειες, αλλά ακολουθούν άλλα δύο ματσάκια.
Με το Μαρόκο γνωρίζεται ότι έχω καλές σχέσεις. Το πρωτάθλημα, λοιπόν, εκεί άρχισε (αυτή είναι η 2η αγωνιστική) και βέβαια για μία ακόμη φορά η πρωταθλήτρια Ουιντάντ και η Ρατζά θα δώσουν τη μάχη για την κούπα. Η πρώτη παίζει εκτός έδρας στη Ράπιντ Κουέντ Ζεμ και, όπως διαβάζω, πάει με όλο το επιθετικό της «οπλοστάσιο» διαθέσιμο. Θα παίξει τρία ματς σε 8 μέρες, οπότε προτιμώ να τζογάρω στο πρώτο, διότι δεν θα υπάρχει κούραση. Παίζει με ομάδα από την οποία δεν έχει χάσει ποτέ, οπότε και φέτος ελπίζω να διατηρηθεί η παράδοση. Άλλη φορά θα σας πω για τις μεταγραφές της που έχουν ένα ενδιαφέρον. Το αντίπαλο δέος είναι βέβαια η Ρατζά, που θα υποδεχτεί στο νεοφώτιστο Ολυμπιακό την Κουρίγκμπα. Ασανσέρ ο «γαύρος» του Μαρόκου, διότι πρόπερσι έπεσε και στα καπάκια ανέβηκε. Η Ρατζά είχε δραστικές αλλαγές στο μεσοεπιθετικό της κομμάτι όπου έχασε παιχταράδες (π.χ. Ραχίμι). Θα φανεί στη πορεία αν τους αντικατέστησε επάξια. Πάντως καλούς παίκτες πήρε. Αγωνιστικό ρεπορτάζ έχω αναλυτικά για τα δύο ματς, αλλά δεν είδα κάτι το κρίσιμο.
Πέραν των δύο «τεράτων» του Μαροκινού ποδοσφαίρου οι υπόλοιπες ομάδες βράζουν στο ίδιο καζάνι και είναι γενικά καλές. Δύσκολα προκύπτει σημείο. Πέφτουν κορμιά, πολύ ξύλο, μέγα πάθος, γενικά «φτύνεις αίμα» να κερδίσεις όποιος κι αν είσαι. Ρίχνω λοιπόν μία «πιστολιά» στις δύο μεγάλες και βλέπουμε. Δεν θα θεωρήσω έκπληξη τυχών αποτυχία τους (και δική μου), διότι ακόμα οι ομάδες ψάχνουν ομοιογένεια (και εγώ να καταλάβω τι καπνό φουμάρουν). Στη Ρατζα για παράδειγμα βλέπει προϊστορία (γκέλες της Ρατζά) και τσιμπάει τον «άσο». Σαν να παίζει Ολυμπιακός - Ιωνικός και ο «άσος» να έχει 1.65. Απλά λοιπόν τεστάρω κάποια πράγματα προσπαθώντας στοιχηματικά να μπω στο κλίμα του πρωταθλήματος.
