Ομολογώ πως ήμουν ένας από αυτούς που στο φινάλε του πρώτου γύρου της Πριμέρα και σε συνδυασμό με τα κατάμαυρα χάλια της Μπαρτσελόνα και τη μετριότητα της Ρεάλ Μαδρίτης, είπα φέτος είναι η χρονιά της Ατλέτικο. Βέβαια αυτό το είπαν αρκετοί, αλλά και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι Ισπανοί (ως παρηγοριά το αναφέρω αυτό). Να όμως που οι πάντες διαψεύστηκαν. Έλεγε ο Τσόλο όταν άρχισε ο δεύτερος γύρος «δεν περιμένω να επαναλάβουμε τα στατιστικά του πρώτου», αλλά ποιός πίστευε και τέτοια κατάρρευση;
Οι δέκα βαθμοί που είχε φτάσει διαφορά από τον δεύτερο πήγαν περίπατο και τώρα τρέχουμε. Αλλά και πώς να τρέξουμε; Εκνευρίστηκα τρομερά τελευταία όταν είδα τον Σιμεόνε να παίζει «ταμπούρι» μέσα στη Σεβίλλη. Ούτε καν ταμπούρι. Ο Σαμουήλ κλείστηκε μέσα στο Κούγκι με την τύχη του προδιαγεγραμμένη. Απόρησα όταν πήγε στην Μπέτις την περασμένη βδομάδα και είδα τον «κουτσό» Φέλιξ στην ενδεκάδα. Μα αφού ήταν τραυματίας και σακατεμένος και το ήξεραν όλοι, δεν ήταν λογικό στην Μπέτις, που πάει για Ευρώπη και ήθελε το ματς, να του ρίξουν μία κλωτσιά να τον ξεκάνουν; Ε, την έφαγε και ησύχασε. Πάει ο Φέλιξ, τραβάει τώρα τα μαλλιά του ο Σιμεόνε.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλίο με τα φετινά κατορθώματα του Τσόλο (σίγουρα θα γραφτούν πολλά), αλλά πάμε στα φρέσκα. Τον βλέπω στις συνεντεύξεις και είναι τσιτωμένος, βουτηγμένος σε άπειρο, άγχος και φόβο. Σήμερα πάντως έχει επιθετικούς (όχι Σουάρες) γιατί παραπονιόταν και είχε δίκιο, πως ξέμεινε. Για να δούμε τώρα που υποδέχεται τη βαθμολογικά χειρότερη ομάδα (που έχει και απουσίες) του πρωταθλήματος τι θα κάνει. Πάλι ταμπούρι; Ούτε την Εϊμπάρ δηλαδή δεν θα μπορέσει να κερδίσει; Ελπίζω μόνο μη βάλει κανένα γκολ και μετά κλειστούν στο «Κούγκι» να κρατήσουν το γκολ και δούμε πάλι το έργο.
