Είδα τα χιόνια στην Ισπανία και τρόμαξα. Τέτοιο χιονιά οι Ισπανοί είχαν να δουν πάνω από μισό αιώνα (από τον Φεβρουάριο του 1963 με ύψος χιονιού 30-35 εκ.) ενώ τώρα ξεπέρασε τα 40 εκ.. Ας μην μαντέψω βέβαια τι θα γίνει σε περίπτωση που ρίξει αυτό το χιόνι στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη. Και επειδή λέω για Θεσσαλονίκη, δεν μπορώ να ξεχάσω την ήττα μου στο ματς του ΠΑΟΚ με την ΑΕΛ. Ούτε επίτηδες να το έκαναν δηλαδή οι ΠΑΟΚτζήδες.
Τέλος πάντων. Φρέσκα κουλούρια. Ξανά λοιπόν ο ΠΑΟΚ μπροστά μου όπου πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό υποδέχεται τον Βόλο. Οι συνειρμοί πολλοί, λογικοί και αναμενόμενοι. Ο Βόλος για παράδειγμα αποφάσισε οι τιμωρημένοι του να εκτίσουν τις ποινές τους σε αυτό το ματς και δικαίωμά του. Κάνει ίσως ότι μπορεί να «βοηθήσει» ένα ΠΑΟΚ που παραπαίει. Το ότι παραπαίει το λένε και οι ίδιοι οι οπαδοί του («αυτό δεν είναι ΠΑΟΚ») που πήγαν στη προπόνηση, για να φωνάξουν και να κράξουν, για την ομάδα που αγαπούν και πονάνε και που τους στενοχωρεί. Δικαίωμά τους.
Ίσως δικαίωμά μου και μένα να υποθέσω ότι επιτέλους ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να κάνει μία νίκη. Μία νίκη πριν το μέγα ντέρμπι για λόγους ψυχολογίας. Αρκεί αυτή τη φορά να μπορεί να σημαδέψει σωστά «βουνό» από μισό μέτρο γιατί από ένα μέτρο αδύνατον. Να υποθέσω επίσης πως δεν θα κάνει τη ζωή του ξανά δύσκολη και δεχτεί γκολ. Το μικρό ποντάρισμα αντιπροσωπεύει την εμπιστοσύνη που έχω σε αυτή την ομάδα.
