Οι φορές που έχω καταπιαστεί με τα πρωταθλήματα των βορείων χωρών είναι ελάχιστες. Δεν τους πάω και δεν με πάνε. Εξαίρεση λοιπόν σήμερα, η επιλογή μου που πηγάζει από τη Β' Σουηδίας, όπου η Ακρόπολις θα υποδεχτεί την Έστερ. Ταίριαξε λοιπόν ένας όμορφος συνδυασμός να υποστηρίξω μία ομάδα με Ελληνικό όνομα (προφανώς λόγω της Ακρόπολης), που έχει μάλιστα Έλληνα προπονητή.
Ο πάγκος της Ακρόπολις τείνει να γίνει ελληνική υπόθεση, διότι τον Κωνσταντίνο Παναγόπουλο διαδέχθηκε πριν 6 μήνες ο Γιάννης Χριστόπουλος (κεντρική φωτό). Δείχνει προσγειωμένος άνθρωπος. Διάβασα τελευταία μία συνέντευξή του, όπου ο κόουτς μιλάει λογικά και μυαλωμένα (ίσως για αυτό να δουλεύει πλέον εκτός Ελλάδας). Η Ακρόπολις λοιπόν είναι στην 5η θέση αποδίδοντας ως τώρα αξιοπρεπέστατα για νεοφώτιστη. Στόχος βέβαια είναι η σωτηρία. Η Έστερ είναι πολύ πιο ιστορική και έμπειρη, με πρωταθλήματα και Κύπελλα. Θέλει άνοδο.
Εκείνο το οποίο παρατήρησα είναι πως η Ακρόπολις έχει μία σταθερότητα σε σχέση με την Έστερ, η πορεία της οποίας μοιάζει με κύμα. Θα είναι έξι αγωνιστικές αήττητη, μετά δεν θα στρίβει για άλλες έξι και ακολούθως θα κάνει 4 σερί νίκες. Αήττητη εντός η Ακρόπολις (3-5-0) και σταθερή εκτός (3-3-2), βγάζει μία πιο ομαλή συμπεριφορά. Η Ακρόπολις έρχεται από ήττα που θα προσπαθήσει να αποφύγει σε 2η σερί αγώνα. Η Έστερ προφανώς μετά τις 4 σερί νίκες πάει για την 5η. Περιέργως πάντως τα γκολ τους είναι τα ίδια (22-17).
Λίγη σημασία έχουν όλα αυτά. Ο μπουκ αξιολογεί την εμπειρία των ομάδων και χρίζει φαβορί την Έστερ. Μπορεί να έχει δίκιο, αλλά εγώ θα «παρασυρθώ» λόγω του ελληνικού στοιχείου και θα πάω με την Ακρόπολις να μην χάσει και το σκορ να μην ξεφύγει.
