Το 100% των αναφορών εδώ και χρόνια για την πολύπαθη Συρία αφορά μόνο τον διαρκή πόλεμο που υπάρχει σε εξέλιξη σε αυτή τη χώρα, μαζί με το μεταναστευτικό της ρεύμα. Ελάχιστες έως καμία όμως αναφορά για το γεγονός ότι εκεί παίζεται ποδόσφαιρο. Κι όμως ναι, στις περιοχές και πόλεις που ελέγχονται από το καθεστώς Άσαντ και δεν υπάρχει πόλεμος, διεξάγονται οι αγώνες του εθνικού πρωταθλήματος (Δαμασκός, Χάνα, Χαμς, κλπ). Μην περιμένετε ευρωπαϊκή «ποιότητα» ή δε ξέρω εγώ τι άλλο. Όμως παίζεται αξιόλογο ποδόσφαιρο με παίκτες και φιλάθλους (άνδρες γυναίκες φυσικά) να γεμίζουν ως επί το πλείστον τα γήπεδα και να ξεχνούν τον πόνο τους.
Θα αναφέρω επιγραμματικά ότι στις καλές ομάδες (Αλ Τζαίς, Αλ Σορτά) ο μηνιαίος μισθός μερικών από τους ποδοσφαιριστές δε ξεπερνά τα 150 ευρώ. Ο προπονητής της Εθνικής ομάδας το 2017 έπαιρνε μισθό 80 ευρώ. Όσον αφορά στους διαιτητές αρκεί να σας πω πως μέχρι πρότινος υπήρχε ένας, που πριν τους αγώνες γύρναγε από την πρώτη γραμμή, έβαζε τη στολή του διαιτητή, σφύριζε και μόλις τέλειωνε ο αγώνας, έβαζε τα στρατιωτικά του, έπαιρνε το ντουφέκι του και γύρναγε στη πρώτη γραμμή του πολέμου. Τα γήπεδα γεμίζουν, υπάρχουν φωνές, πάθος, φασαρία αλλά ως εκεί. Οι Σύριοι διαθέτουν τον ποδοσφαιρικό πολιτισμό που έχει χαθεί σε πολλά γήπεδα της Ευρώπης.
Σήμερα στη πόλη Χομς, η Αλ Ουάτμπα (από τα παλαιότερα σωματεία της χώρας, με έτος ίδρυσης το 1937) υποδέχεται στο «Κχαλίντ ιμπν Αλ-Ουαλίντ» χωρητικότητας 32.000 θεατών, την Αλ Ταλίγια από τη Χάμα. Ένα τσιγάρο δρόμος χωρίζει τις δύο πόλεις (περί τα 45 χλμ., σχεδόν μία ευθεία), με τους γηπεδούχους ως φαβορί να προσπαθούν, αλλά επί χρόνια να μην μπορούν, να πάρουν πρωτάθλημα. Ποντάρω στη νίκη των γηπεδούχων.
Γεύση συριακού ποδοσφαίρου με φάσεις από το περυσινό τελικό του κυπέλλου ανάμεσα στις δύο ομάδες
https://www.youtube.com/watch?v=QJwGLGqnVrU
