Τα ισπανικά πρωταθλήματα, όπως και τα περισσότερα στον πλανήτη, δεν μπορείς να τα πεις και «καθαρά». Ίσως μπορείς να πεις καθαρότερο από κάποιο άλλο, αλλά οι λαμογιές στην Ισπανία δεν είναι κάτι άγνωστο. Οι περιπτώσεις είναι δεκάδες, με τη διαφορά πως δεν αποδεικνύεται ποτέ τίποτα. Βαλένθια, Λεβάντε, Κορούνια, Βαγιαδολίδ, Ζαραγόσα, Τζιρόνα, Ουέσκα, Κόρδοβα και πόσες άλλες ακόμα, κατά καιρούς δεν έχουν κάνει «ομορφιές». Σήμερα όμως έχει ένα ματς, με τις μνήμες ακόμα ολόφρεσκες για αυτά που συνέβησαν πριν λίγους μόνο μήνες.
Η Βαγιαδολίδ υποδέχεται τη Βαλένθια. Στις 18 Μαΐου φέτος, η Βαλένθια πήγε στο Πουθέλα να αντιμετωπίσει τη Βαγιαδολίδ με μόνο στόχο τη νίκη. Έψαχνε να βγει Τσάμπιονς Λιγκ και την κυνηγούσε η Χετάφε. Η Βαλένθια νίκησε άνετα με 2-0 σε ένα ματς που βρώμισε τόσο στις αποδόσεις όσο και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Όποιος θυμάται αυτό τον αγώνα θα πρόσεξε μία Βαγιαδολίδ που τράκαρε με τη σκιά της. Οι καταγγελίες έγιναν για αυτό το ματς αλλά φυσικά δε αποδείχτηκε τίποτα. Όπως και με την υπόθεση «Οίκος», όπου τελικά οι Ισπανοί αποφάσισαν τα «εν Οίκω μη εν δήμω». Και τι να κάνουν δηλαδή, να υποβιβάσουν τη μισή κατηγορία;
Σήμερα η Βαλένθια ξαναπάει στο Πουθέλα και από χτες σκέφτομαι το τι μπορεί να γίνει. Το διπλό ως απόδοση αργά αλλά σταθερά, τραβάει την ανηφόρα και αυτό αγωνιστικά δεν έχει επιχειρήματα. Ποια η σχέση των δυο ομάδων αγωνιστικά; Καμία απολύτως. Η Βαλένθια παίζει μπάλα και η Βαγιαδολίδ ξυλίκι. Δηλαδή η Βαλένθια με εμφάνιση όπως κόντρα στη Ρεάλ δεν περνάει... αέρας; Δεν ξέρω όμως αν φέτος θα πρέπει να ξεπληρώσει τη χάρη του Τσάμπιονς Λιγκ ή θα το παίξουν στα ίσα.
