Μεσημέριασε και όρεξη δεν υπάρχει για τίποτα. Μια κλασική τσαγκαροδευτέρα, της μουργέλας, του ραχατιού και της τεμπελιάς. Ούτε πλήκτρα αντέχω να πατήσω για να γράψω ούτε τίποτα. Ένα χάλι μαύρο.
Δυο ματς εθνικών ίδιας σχεδόν υφής, κινήτρου και αποδόσεων. Ότι ισχύει για το ένα ισχύει και για το άλλο. Βουλγαρία – Αγγλία και Λιθουανία – Σερβία. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι χαώδης γεγονός που αποτυπώνεται στις αποδόσεις. Τα Αγγλάκια χάσανε ματσάκιον μετά από 10 έτη και θίχτηκε λέει ο εγωισμός τους. Θέλουν λέει και τη πρώτη θέση. Οι Σέρβοι δίνουν μάχη για να προλάβουν αλλά δεν θα προλάβουν. Είναι ποτέ δυνατόν να περάσουν Πορτογάλους; Ούτε στον άλλο κόσμο. Οπότε τι ψάχνουν; Τίποτα. Για το γόητρο.
Εμείς όμως τι ψάχνουμε είναι το θέμα. Ψάχνουμε τις νίκες τους με καθαρό σκορ, σε μία δυάδα φτωχών απαιτήσεων και κέρδους.
