«Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο, πρεσβύτερος μεν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δε Κῦρος …». Και μόνο που το θυμήθηκα ανατρίχιασα. Όταν έμπαινε στη τάξη η αδελφή του Χάρρυ Κλυνν, η κυρία Τριανταφυλλίδου που είχα φιλόλογο, να μας κάνει «Κύρου Ανάβασις»…. γινόταν όλεθρος. Εφιάλτης πραγματικός. Ουφφφφφφφ

Φτάσαμε λοιπόν στα ημιτελικά όπου το Ιράν έχει τη δική του ανάβαση, όχι του Κύρου βέβαια. Αυτή την ανεβήκαμε εμείς ως μαθητές προ πολλού. Αντίπαλος η Ιαπωνία στο Αλ Αίν στο Hazza Bin Zayed Stadium. Και τις δύο ομάδες τις είδαμε σχετικά πρόσφατα στο Μουντιάλ. Καλές εμφανίσεις για τους Πέρσες με Μαρόκο και Πορτογαλία και επίσης καλή εμφάνιση με την Ισπανία. Οι Ιάπωνες με Κολομβία, Σενεγάλη και Πολωνία με απολογισμό 1-1-1. Ο διαιτητής της αναμέτρησης θα είναι ο Αυστραλός Chris Beath, ο οποίος σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγών είχε διαιτητεύσει σειρά αγώνων στην J-League το 2015.
Πάμε όμως στα φρέσκα και ξεκινώ από τους τυπικά γηπεδούχους που δήλωσαν ιδιαίτερα ανακουφισμένοι από την αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας, διότι λόγω των πολιτικών καταστάσεων, αν βρίσκονταν αντίπαλοι μπορεί να είχαμε θέματα. Το αγωνιστικό κομμάτι ως τώρα λέει ότι οι Πέρσες σχεδόν κάνουν περίπατο. Στα 12 γκολ υπέρ και κανένα κατά, έφτασαν ως εδώ απέναντι σε χαμηλής δυναμικότητας αντιπάλους για τα κυβικά τους. Μάτια δε βγάλανε, αλλά με προσόν την εμπειρία καθάρισαν τα ματς που έπρεπε.
Για τους Ιρανούς το τουρνουά είναι σπουδαίο και πασχίζουν να το κατακτήσουν. Οι πολιτικές καταστάσεις επί χρόνια ταλαιπώρησαν (τιμωρίες) αυτό το κράτος που προσπαθεί να ορθοποδήσει ποδοσφαιρικά. Σύμφωνα με Ιρανούς αναλυτές δύο είναι τα σενάρια που θα εμφανίσει στον αγώνα το Ιράν. Ή θα παίξει προσεκτικά κοιτώντας να σκοράρει στη κόντρα ή από το πρώτο λεπτό θα πέσει πάνω στους Ιάπωνες να τους «φάει». Μετρημένος στις δηλώσεις του ο κόουτς Carlos Queiroz προσπάθησε να αποτινάξει από την ομάδα του το ρόλο του φαβορί της αναμέτρησης. Απών ο τιμωρημένος Mehdi Taremi.

Να προσθέσω πάντως ότι το Ιράν δεν έχει κάνει και την ιδανικότερη προετοιμασία για αυτό το τουρνουά. Μέσα από τις δεκάδες λεπτομέρειες που υπάρχουν, για τις οποίες δεν θέλω να κουράσω, μία λέει ότι τον περασμένο Νοέμβριο, παίκτες και προπονητής τα έχωσαν στην Ομοσπονδία. Αιτία ότι δεν έπαιξαν σοβαρά φιλικά ενώ υπήρχε θέμα και με την υλικοτεχνική υποδομή που τους δόθηκε. Ένα δεύτερο γεγονός έχει να κάνει με τη φαγωμάρα της Περσέπολις και με την Εστεγκχάλ (τις δύο τεράστιες δυνάμεις του Περσικού ποδοσφαίρου) που έχει αντίκτυπο και στις σχέσεις στην εθνική ομάδα.
Οι Ιάπωνες έφτασαν μόνο με νίκες αλλά αγχωτικές όπως για παράδειγμα αυτή με το Βιετνάμ. Ωστόσο υπάρχει άλλοθι. Η ομάδα του Hajime Moriyasu είναι νέα και άπειρη (υπάρχουν όμως και οι έμπειροι) και όπως δηλώνει και ο ίδιος, αγώνα με τον αγώνα αποκτούν εμπειρίες χρήσιμες για το μέλλον. Το αγωνιστικό κομμάτι που να αφορά τον αγώνα αναφέρει ότι επιστρέφει επιθετικός της Νιουκάσλ, Yoshinori Muto, τη θέση του οποίου είχε πάρει ο Koya Kitagawa. Ο κόουτς στη πατρίδα του δέχεται σφοδρή κριτική για το γεγονός ότι η ομάδα πάει ασθμαίνοντας νικώντας με το ζόρι μετά από κόπο και τρόμο.

Εν κατακλείδι, κατά την ταπεινή μου άποψη η εμπειρία σε τέτοιους αγώνες είναι εξόχως σημαντική. Κρίνω πως αυτή τη στιγμή πιο έμπειρη ομάδα να διαχειριστεί τον αγώνα είναι το Ιράν. Όμως έχει και το άγχος του φαβορί να την βαραίνει. Αποκλεισμός θα σημαίνει τεράστια αποτυχία. Οι Ιάπωνες δεν έχουν τέτοιο θέμα. Μπορεί ο προπονητής του να δέχεται κριτική αλλά στο φινάλε η ομάδα είναι νέα.
Θα δώσω το προβάδισμα στο Ιράν και ελπίζω τo δίδυμο των Ansarifard Karim και Sardar Azmoun να με δικαιώσει.