Από τον 16ο έως τον 17ο αιώνα ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας, έως όμως το 1649, όταν επιδημία πανούκλας εξολόθρεψε το 50% των κατοίκων της πόλεως. Στη συνέχεια και κατά τον Ισπανικό εμφύλιο από το 1820-1823, η Σεβίλλη ήταν το προπύργιο των «φιλελευθέρων» ενάντια τους «βασιλικούς». Στην τελική μάχη κοντά στο Κάντιθ, ηττήθηκαν από τους «βασιλικούς» που είχαν και την Γαλλική συνδρομή 100.000 στρατιωτών, υπό την καθοδήγηση του βασιλιά Φερδινάρδου της Ισπανίας.
Φτάνουμε στις 8 Μαρτίου το 1890 όπου κατά μία εκδοχή, η αναμέτρηση ανάμεσα στην Ουέλβα και μία ομάδα που αποτελούνταν από εργαζόμενους στην πλατφόρμα ύδρευσης της Σεβίλλης, με νικητές τους δεύτερους με 2-0, καταγράφεται ως ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας στην Ισπανία. Με εξαίρεση δύο Ισπανούς που αγωνιζόντουσαν στην Ουέλβα, όλοι οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές ήταν Βρετανοί.
Στις 14 Οκτωβρίου το 1905 ιδρύθηκε η Σεβίλλη, με πρώτο πρόεδρο τον Χοσέ Λουίς Γαγιέγος που ανέφερε στον λόγο του… «Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτου κοινωνικής τάξεως, θρησκεύματος ή πολιτικών ιδεών βρίσκονται εδώ». Σε αυτό το σημείο ίσως αξίζει να αναφέρω λίγα ακόμα στοιχεία. Ο Χοσέ Λουίς Γαγιέγος, σπουδαγμένος στην Αγγλία, ο οποίος στα χρόνια των σπουδών του ήρθε σε επαφή με το ποδόσφαιρο, επιστρέφοντας στην Ισπανία ασχολήθηκε επαγγελματικά και ως μεσίτης σκαφών. Γνώρισε έναν Άγγλο, ονόματι Άνταμ Γουντ, ποδοσφαιρόφιλο, ο οποίος με το καράβι του μετέφερε πορτοκάλια από την Σεβίλλη στην Αγγλία. Ο Βρετανός τον προσκάλεσε μία μέρα να παίξουν ποδόσφαιρο σε μία αλάνα, δίπλα σε ένα εργοστάσιο στην Σεβίλλη όπου μεταξύ άλλων συμμετείχε και ένα Άγγλος, ονόματι Τσαρλς Λάνγκντον, του οποίου ο πατέρας, ο Τζον Σίντει Λάνγκντον, ήταν επόπτης (δηλαδή βοηθός διαιτητή) στον αγώνα του 1890. Η ιστορία καταγράφει πως σε εκείνη την αλάνα από τους πρωτοπόρους Ισπανούς που κλώτσησαν το τόπι ήταν οι νεαροί, Μέρι (από την Χερέθ, πατρίδα του προέδρου), τα αδέλφια Θαπάτα, ο Ανχελ Λεάνθι και ο Μανουέλ Χιμένεθ ντε Λεόν. Σχεδόν όλους θα τους βρούμε να αναγράφονται στο πρώτο προεδρείο της Σεβίλλης.
Το 1907 φοιτητές του Εθκουέλα Πολιτέκνικα ίδρυσαν την Σεβίγγια Μπαλομπιέ, με την φοιτητοπαρέα αυτή να αναφέρεται ότι έπαιζε ποδόσφαιρο από το 1904. Χρώματα τότε της ομάδος το άσπρο και το μπλε (το πράσινο-άσπρο στην Μπέτις καθιερώθηκε το 1911 από Σκωτσέζικες επιρροές), με τους Καστίγιο, Γκουριέρεθ, Βεσολούσκι και Ερμόθα ως ποδοσφαιριστές. Η ομάδα αυτή πάντως πρόλαβε και κατέκτησε το Κόπα Σεβίγια. Το 1909 γεννήθηκε η Μπέτις Φουτ-μπολ Κλουμπ στην θέση της Σεβίγια Μπαλομπιέ που διέλυσε. Το 1915 πήρε και με τη βούλα το όνομα Ρεάλ Μπέτις Μπαλομπιέ (το Ρεάλ προς τιμή του βασιλιά Αλφόνσο XIII). Η Μπέτις εξέφραζε την τάξη των εργαζόμενων, ωστόσο φέρετε να την υποστήριζαν και πολλοί αριστοκράτες όπως και μέλη της Βασιλικής οικογένειας (ο βασιλιάς Αλφόνσο ήταν επίτιμος πρόεδρος). Η Μπέτις απετέλεσε την πρώτη ομάδα της Ανδαλουσίας που αγωνίστηκε στην primera division και που κατέκτησε το κύπελλο Ισπανίας.
Πολύ κουβέντα έχει γίνει για τους λόγους που έγινε ο «αποσχισμός» από την Σεβίλλη ώστε να δημιουργηθεί η Μπέτις. Η άλλη εκδοχή πάντως που υπάρχει αναφέρει ότι δύο μέλη της Σεβίλλης εκνευρίστηκαν τρομερά όταν το σωματείο τους αρνήθηκε με σνομπισμό, την μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή που προερχόταν από την εργατική τάξη. Οι δύο αυτοί «επαναστάτες» αποσχίστηκαν πρωτοστατώντας να ιδρυθεί η Μπέτις. Οι διαχωριστικές γραμμές μπήκαν αμέσως καθώς εις το εξής η Σεβίλλη θα αντιπροσώπευε την αριστοκρατία ενώ η Μπέτις την εργατική τάξη. Η κόντρα άρχισε….συνεχίζεται
