Χαιρετώ! Το σημερινό κείμενο δεν θα είναι στοιχηματικό, εξάλλου εδώ και 8 μέρες δεν υπάρχει τίποτα που να μας οδηγεί σε κάποιο bet. Παύση εγχώριων πρωταθλημάτων, φιλικών εθνικών ομάδων, επομένως ξεκούραση για τους περισσότερους. Καλό κάνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να… κλείνει ο διακόπτης, βοηθάει στην μετέπειτα όρεξη, βοηθάει στο να «καθαρίσει» το μυαλό, να «ξελαμπικάρει» όπως λέμε στην καθομιλουμένη γλώσσα.
Σήμερα θα ασχοληθώ με τη Γερμανία, όχι συλλογικά αλλά εθνικά. Η αφορμή δόθηκε την χθεσινή μέρα, όταν από τις 7 μέχρι τις 11 το βράδυ είδα 60 παίκτες να απαρτίζουν τρεις εθνικές ομάδες. Για τα γερμανικά δεδομένα είναι κάτι πρωτόγνωρο, δεν ξέρω πως θα το διαχειριστεί ο επικεφαλής κόουτς Λεβ, όμως σίγουρα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχει πολλούς ευχάριστους πονοκεφάλους. Τελευταία που κατόρθωσε κάτι τέτοιο ήταν η Ισπανία πριν δέκα χρόνια, όταν και κατάφερε με ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο να κατακτήσει τα πάντα.
Πριν περίπου πέντε χρόνια η γερμανική ομοσπονδία έθεσε ένα πλάνο, ακολουθώντας κατά βάση το μοντέλο της Ισπανίας, αν μη τι άλλο είχε επηρεάσει τότε τους πάντες ο Πεπ Γκουαρντιόλα, που προπονούσε την Μπάγερν. Το πλάνο αυτό έλεγε ξεκάθαρα να δημιουργηθεί ένα τεράστιο εύρος ποδοσφαιριστών που θα μπορούν να στελεχώσουν τις εθνικές ομάδες της χώρας, από την U19 μέχρι και την αντρική. Για καλή τύχη της η Γερμανία είχε ήδη ένα καλό σύνολο στην πρώτη ομάδα, η οποία έφερε και το παγκόσμιο Κύπελλο στη χώρα το 2014. Χρυσή ευκαιρία λοιπόν για τους Γερμανούς να κάνουν το back-to-back, παίρνοντας ξανά ένα παγκόσμιο Κύπελλο. Αν το επιτύχει αυτό τότε θα γίνει η 3η ομάδα που το έχει καταφέρει αυτό. Η Ιταλία (1934-38) και η Βραζιλία (1958-62) έχουν καταφέρει να επιτύχουν κάτι τέτοιο. Εκτός αυτού αν η «Νατσιονάλ Μάνσαφτ» πάρει το Παγκόσμιο θα ισοφαρίσει την Βραζιλία που έχει πέντε τρόπαια.
Καμία άλλη εθνική ομάδα δεν είναι τόσο πλήρης όσο η γερμανική. Είναι δεδομένο αυτό, δεν έχει να κάνει με υπεροψία, όμως αυτή η υπεροψία που διακατέχει γενικά τον γερμανικό λαό, δεν φαίνεται να υπάρχει τα τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο, υπάρχει μετριοφροσύνη και αυτό τους κάνει ακόμα πιο δυνατούς. Προφανώς δεν μιλάω για πρώτη ενδεκάδα, ή έστω δεκαοκτάδα, μιλάω για όλα τα σύνολα μέχρι την κάτω των 19 ομάδα. Όλα είναι αλυσίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι το καλοκαίρι όταν η αντρική ομάδα κατακτούσε το Confederations Cup, η U-21 έπαιρνε το ευρωπαϊκό. Η χθεσινή ημέρα λοιπόν είναι τρανή απόδειξη των λεγόμενων μου.
Στις επτά το απόγευμα έπαιξε η U-20 με την αντίστοιχη της Αγγλίας (2-1 κέρδισε η Γερμανία). Όλα τα ταλέντα μέχρι 20 ετών έπαιξαν, από την πρώτη κατηγορία μέχρι και την τρίτη κατηγορία. Θετικά δείγματα, ωραίο ποδόσφαιρο και καλό αποτέλεσμα απέναντι σε μία εξίσου δυνατή ομάδα. Λίγο αργότερα η U-21 έπαιξε με την αντίστοιχη του Ισραήλ για την προκριματική φάση του παγκοσμίου Κυπέλλου U-21 (νίκη με 5-2 για τη Γερμανία). Ενδεκάδα που ίσως σε 3-4 χρόνια να είναι η ενδεκάδα της πρώτης ομάδας. Μπάουμγκαρτλ, Κλόστερμαν, Αμίρι, Νταχούντ, Οκς, Τοιχέρτ, Νόιχαους είναι μερικοί μόνο από τους παίκτες που απαρτίζουν την «δεύτερη» ομάδα της Γερμανίας. Και εδώ οργανωμένο ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Τέλος, το φιλικό της πρώτης ομάδας με τη Γαλλία (ισοπαλία 2-2). «Γεμάτη» ομάδα με λύσεις σε όλες τις θέσεις, λύσεις ποιοτικές. Μόνο ερωτηματικό η θέση του γκολκίπερ, με τον Νόιερ να επιστρέφει σε περίπου δύο μήνες.
Βλέποντας λοιπόν τα χθεσινά παιχνίδια, πείστηκα πως το πλάνο των «Φριτς» λειτουργεί και τα σημάδια του είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Γύρω στους 60 παίκτες είναι διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή για τον κόουτς Λεβ. Ποιος μου λέει ότι ο ταλαντούχος Νταχούντ, ο ταλαντούχος Αμίρι, ο Οκτς, ο Κέρερ, δεν μπορούν ανά πάσα στιγμή να παίξουν για την πρώτη ομάδα; Όμως αυτό δεν θα γίνει ξαφνικά, η μετάβαση από την μία ομάδα στην άλλη γίνεται με σωστά κριτήρια για να μην χαλάσει η… μαγιά. Ήδη από το καλοκαίρι αρκετοί παίκτες που σήκωσαν το ευρωπαϊκό από την U-21 βρίσκονται στα πλάνα του Λεβ. Επομένως και το στοιχείο της ηλικίας παίζει πλέον ρόλο, με τους Γερμανούς να έχουν χαμηλώσει κατά πολύ το μέσο όρο ηλικίας τους. Μπορεί να έφυγε ο Λαμ, μπορεί να έφυγαν και άλλοι τα τελευταία χρόνια, όμως η απουσία τους δεν γίνεται αισθητή και αυτό μόνο καλό μπορεί να χαρακτηριστεί.
Τέλος, χθες έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αυστρίας ο κόουτς Φόντα (προπονητής της Στουρμ Γκρατς). Ο Γερμανός τεχνικός δέχτηκε να αναλάβει την εθνική ομάδα και από τα Χριστούγεννα και έπειτα θα προσηλωθεί πλήρως στο να «αναστήσει» τους Αυστριακούς, όπως έκανε με την Στουρμ. Τεράστια λοιπόν η πρόκληση, όπου μάλλον θα βρει χαμένη την ομάδα του Γκρατς. Θετικό το πρώτο δείγμα πάντως, με την ομάδα να κερδίζει με 2-1 τους Ουρουγουανούς.
Ραντεβού πάλι την Παρασκευή με στοίχημα (επιτέλους). Να είστε καλά μέχρι τότε και να περνάτε καλά. Μην… βαράτε που δεν έχει στοίχημα η στήλη, όμως αρκετές φορές χρειάζονται και τέτοιες στήλες, ένα ψάξιμο εις βάθος.
