Μία από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου έζησα χτες, όταν στο γραφείο πληροφορηθήκαμε πως έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Γκαραγκάνης. Γνωρίζαμε πως είχε κάποιο πρόβλημα υγείας τις τελευταίες ημέρες, αλλά όχι πως ήταν κάτι τόσο σοβαρό (δεν αναφέρω περισσότερα, καθώς δεν έχω τη συγκατάθεση των συγγενών του).
Τον Παναγιώτη τον γνώρισα τους τελευταίους 10 μήνες, όπου είχαμε καθημερινή συναναστροφή λόγω της δουλειάς. Αστείρευτες οι γνώσεις του, όχι μόνο για το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ, αλλά για όλα τα σπορ, σε κάθε αθλητική συζήτηση πάντα είχε να προσθέσει κάτι που δεν ήξερες, πάντα κέρδιζες μια πληροφορία. Αυτό ήταν και το παράπονό μου, πως (ως αρχισυντάκτης) δεν πίεζε τους νεότερους στη δουλειά (όσο έπρεπε) για να τους μεταδώσει αυτά που ξέρει, δεν έβγαινε μπροστά παρ' ότι είχε τη δυνατότητα και τα εφόδια. Δεν ήθελε όμως ποτέ να στενοχωρεί, ή να φέρνει σε δύσκολη θέση κανέναν, ήταν πολύ καλός χαρακτήρας.
Φανατικός Ολυμπιακός, όχι όμως με την έννοια του κάφρου και του οπαδού, με μια ευγένεια και πραότητα που σεβόσουν, έστω κι αν διαφωνούσες μαζί του. Μπορεί να ήταν απίστευτα αντικειμενικός γενικότερα, όταν όμως η συζήτηση ερχόταν στην αγαπημένη του ομάδα εκεί καταλάβαινες πως έβλεπε πάντα μεροληπτικά όλα τα γεγονότα. Αρχικά μου έκανε τεράστια εντύπωση αυτό, μόλις τον γνώρισα λίγο καλύτερα όμως όχι. Αντιλήφθηκα πως ο Ολυμπιακός για εκείνον ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μία ομάδα, ήταν πηγή ενέργειας και κινήτρου για όσα έκανε. Θα το παρομοιάσω με το γονιό, που ακόμα και λάθη να κάνει το παιδί του, πάντα είναι εκεί για να το υποστηρίζει και δεν ανέχεται κανείς να το κακολογεί.
Για το λόγο αυτό μου άρεσε που ο Ολυμπιακός τον «αγκάλιασε» και τον τίμησε χτες (η φωτογραφία είναι από τη θέση που θα καθόταν στον αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακός - Μπαρτσελόνα), σίγουρα θα χάρηκε κι εκείνος από εκεί που βρίσκεται. Καλό παράδεισο Παναγιώτη, συγχαρητήρια στον αδερφό του, Λάμπρο και τους γονείς του για την ανατροφή που του έδωσαν και θερμά συλλυπητήρια για τον απροσδόκητο χαμό του. Θα κλείσω με την αγαπημένη του φράση, που θα του άρεσε κι αν ήταν τώρα στο διπλανό γραφείο θα χαμογελούσε. ΘΡΥΛΟΣ!
