Το Βέλγιο έχει κάνει 4 νίκες ως τώρα στην τελική φάση και άλλες 10 στα προκριματικά, που σημαίνει πως σε απόλυτους αριθμούς στη διοργάνωση δεν έχει απώλεια. Αυτή είναι η ανάγνωση των αριθμών. Πάντως, επειδή έτυχε να παρακολουθήσω όλα τα παιχνίδια του, δε με έπεισε. Κέρδισε δύο από τις πιο αδύναμες ομάδες, Ρωσία και Φινλανδία, που έτυχε να είναι στον ίδιο όμιλο. Στα ματς με ομάδες που πέρασαν στα νοκ άουτ ήταν κακό και γενικά χειρότερο από τους αντιπάλους του.
Με τη Δανία βασίστηκε στις προσωπικές ενέργειες του Ντε Μπρούινε, αν ήταν πιο αποτελεσματικοί οι Δανοί μπορούσε ακόμα και να χάσει. Με την Πορτογαλία έκανε μια φάση στο ματς κι αυτή έμελλε να του χαρίσει την πρόκριση, με την παρέα του Ρονάλντο να έχει δοκάρι και αρκετές χαμένες ευκαιρίες. Τώρα δεν αντιμετωπίζει απλά μια καλή ομάδα, αλλά για μένα την πληρέστερη που έχουμε δει ως τώρα στο Euro. Μάλιστα χωρίς να είναι βέβαιο πως θα αγωνιστεί ο παίκτης που κάνει τη διαφορά, Ντε Μπρούινε, ή και αν αγωνιστεί δε θα είναι στο 100%. Αναφέρθηκε ήδη πως λόγω της παρουσίας του το Βέλγιο γύρισε το ματς με τη Δανία, ενώ όταν έγινε αναγκαστική αλλαγή στο ματς με την Πορτογαλία, οι Βέλγοι εκμηδενίστηκαν επιθετικά.
Επίσης, συμβαίνει το εξής παράδοξο. Η Ιταλία, που έχει στο DNA της τη σωστή αμυντική λειτουργία και δε διαθέτει και τρομερά ποιοτικούς παίκτες, επί Μαντσίνι είναι επιθετική, δημιουργεί φάσεις και δεν κερδίζει με «μισό-μηδέν», δεν της αρκεί αυτό, προτιμά να «καθαρίζει» τα ματς. Αντιθέτως, το Βέλγιο που διαθέτει ίσως την πιο ποιοτική φουρνιά στην ιστορία του, με παίκτες παγκόσμιας κλάσης σε κέντρο κι επίθεση, παίζει... κατενάτσιο, ένα αποκρουστικό παιχνίδι, που βέβαια του έχει βγει σε καλό ως τώρα στην τελική φάση. Ως πότε όμως;
Θα πάω σε διπλό bet. Στο πρώτο θα πάρω το φυσιολογικό σενάριο της πρόκρισης της Ιταλίας και στο δεύτερο το ρίσκο του να κερδίζει στο ημίχρονο. Στη λογική πως αν δεν ξεκινήσει ο Ντε Μπρούινε, οι Ιταλοί θα έχουν περισσότερη ώρα την μπάλα στην κατοχή τους και θα απειλήσουν. Μια... ρέπλικα του τι έγινε στο Δανία - Βέλγιο δηλαδή.
