Ήρθε η ώρα του μεγάλου τελικού, η ώρα της επιστροφής του Γκουαρδιόλα στην κορυφή της Ευρώπης έπειτα από 10 χρόνια, ή η ώρα της παρθενικής κατάκτησης του τροπαίου από τον Τούχελ, μετά την περσινή αποτυχημένη απόπειρα με την Παρί. Ξεκινάω από τους προπονητές διότι συγκρούονται δύο φιλοσοφίες.
Η πρώτη του Πεπ, που έστω κι αν έχει βάλει (αρκετό) νερό στο κρασί του τα τελευταία χρόνια προσέχοντας και λίγο τα μετόπισθεν, είναι επιθετική, είναι αυτή της πρωτοβουλίας. Πάντα η ομάδα του θέλει να έχει την μπάλα, να την κυκλοφορεί προσπαθώντας να βρει ρήγματα στην άμυνα και όταν η κατοχή ανήκει στον αντίπαλο οι παίκτες του τρέχουν σα... δαιμονισμένοι προκειμένου να την πάρουν πίσω.
Η δεύτερη είναι του Τούχελ, που έχω ξαναγράψει πως μπορεί να γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά η νοοτροπία του είναι ιταλική, καθώς δίνει έμφαση στην τακτική. Ιδιαίτερα φέτος στην Τσέλσι (πέρσι στην Παρί δεν είχε και τους παίκτες να το υποστηρίξει) προσπαθεί πρώτα να αναχαιτίσει τον αντίπαλο, να τον περιορίσει και μετά να τον «χτυπήσει» στην κόντρα. Το έκανε περίφημα δύο φορές φέτος, κερδίζοντας τη Σίτι, μία στο Κύπελλο και μία στο πρωτάθλημα.
Όσες φορές έχω δει αγώνα της Σίτι, εισπράττω πως δεν τα δίνει όλα, πως παίζει στο 70%-90%, με εξαίρεση δύο περιπτώσεις, τα δεύτερα ημίχρονα των εκτός έδρας αγώνων με Ντόρτμουντ και Παρί. Εκεί που ήταν με την πλάτη στον τοίχο και έπρεπε να γυρίσει το αποτέλεσμα. Τα κατάφερε, θα μπορούσε μάλιστα και στις δύο περιπτώσεις να σημειώσει περισσότερα από δύο γκολ. Ίσως το ότι δεν έπαιζε με φουλ τις μηχανές να είναι και το συστατικό επιτυχίας, αφού αφενός τα πήγε περίφημα σε όλες τις διοργανώσεις (πλην του Κυπέλλου Αγγλίας) κι αφετέρου δεν ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα από τραυματισμούς.
Η Τσέλσι διαθέτει εξαιρετικό υλικό, που έχει όμως ένα χαρακτηριστικό. Με εξαίρεση τον Καντέ, που διαθέτει ένα σορό τίτλους και κατορθώματα στο παλμαρέ του σε συλλογικό - Εθνικό επίπεδο (και ίσως τον Ζιρού, ο οποίος όμως δεν θεωρείται βασικός) οι υπόλοιποι είναι παίκτες τοπ επιπέδου, όπως οι Μάουντ, Πούλισιτς (έλεος με το Πούλισικ, αλήθεια), Ζιγιές, Χάβερτς, Βέρνερ, Ρίντιγκερ, αλλά εξελίξιμοι. Ουδείς είναι στο πικ της καριέρας του, θέλουν «ψήσιμο» ακόμα προκειμένου να φτάσουν στην κορυφή.
Ο συλλογισμός καταλήγει στον άσο, αφού η Σίτι είναι πιο έτοιμη ως ομάδα, «κουρδίζεται» πολύ περισσότερα χρόνια, απ' ότι η Τσέλσι του Τούχελ, ο οποίος ανέλαβε τον Ιανουάριο και πραγματικά είναι αξιοθαύμαστα τα όσα έχει καταφέρει ως τώρα. Θα πάω με τους «Πολίτες», που δεν έχουν άλλο ματς να δώσουν πια για να προσέξουν, θα κάνουν... all in στην απόδοσή τους. Για την Τσέλσι, έχει ο καιρός, το μέλλον είναι μπροστά της, αλλά θεωρώ πως το παρόν ανήκει στη Μάντσεστερ Σίτι...
