Αποζητώντας το χάος

Τον ξέρουμε. Και από την καλή και από την ανάποδη. Τόσα χρόνια έχει περάσει στα μέρη μας. Όλα με την ΑΕΚ, σύμφωνοι, αλλά το δείγμα είναι υπερ-αρκετό. Και αν μη τι άλλο υποδεικνύει μια πατέντα. Ποτέ, μα ποτέ, στις πέντε – με δαύτη που ζούμε τώρα στον Άρη – φορές που εργάστηκε ως προπονητής στην Ελλάδα, ο Μανόλο Χιμένεθ δεν ανέλαβε ηνία ξεκινώντας μια σεζόν στο πρωτάθλημα. Δύο μόλις φορές έκανε προετοιμασία. Την πρώτη φορά έφυγε Οκτώβριο, τη δεύτερη με το που τελείωσε η χρονιά. Πρωταγωνίστησε σε διάφορα, αρκετά εξ αυτών αποτελούν κομμάτι πλέον της μυθολογίας της Super League. Έζησε διάφορα σκαμπανεβάσματα, άκουσε (και διάβασε) αποθεωτικά, μα και άκρως προσβλητικά, παίκτες τον λάτρεψαν, άλλοι τον μίσησαν, με άλλους… πλακώθηκε. Όλα κομμάτι ενός χαρακτήρα ιδιαίτερου, ποτισμένου στην ένταση. Θαρρείς, έχοντας φτάσει πλέον στα 61 του, πως πλέον την αναζητά, πως ακόμη ακόμη και τη δημιουργεί όταν δεν υπάρχει, αφού διαφορετικά δεν μπορεί να λειτουργήσει. 

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Άρης ήταν ιδανική συγκυρία. Όχι τόσο σε επίπεδο έντασης, κυρίως σε επίπεδο κατάστασης. Ανομοιογενές σύνολο, για ακόμη ένα καλοκαίρι υιοθετώντας λογική «ράβε ξήλωνε» στο ρόστερ, για ακόμη ένα καλοκαίρι ξεκινώντας με σοκαριστικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό, για ακόμη ένα καλοκαίρι «καίγοντας» τον προπονητή που ξεκινούσε την χρονιά και βγαίνοντας στην αγορά για τον επόμενο. Και στους «κίτρινους» λοιπόν ο Χιμένεθ ήρθε… κουτί. Αυτό ακριβώς που τη δεδομένη στιγμή χρειάζονταν. Δεν ήθελε, δεν χρειάζονταν θεογνωσία: ο Ανδαλουσιάνος το μαγαζί θα το έστρωνε με το καλημέρα στη Θεσσαλονίκη. Είπαμε, για τέτοια ζει προπονητικά. Το πρόβλημα προκύπτει συνήθως όταν ακριβώς τα πράγματα μοιάζει να στρώνουν. Αλλά ακόμη υπάρχει δρόμος γι’ αυτό στο «Βικελίδης». 

Εκεί απόψε ο Άρης περιμένει τον Πανσερραϊκό. Στην… εποχή Μανόλο, μετράει το απόλυτο σε πρωτάθλημα και Κύπελλο, έχοντας πανηγυρίσει τέσσερις νίκες, όλες στο γκολ, τις δύο με το νικητήριο να έρχεται στο τέλος και τις τρεις σερί πιο πρόσφατες να «γράφουν» με το απολύτως ενδεικτικό και της προπονητικής λογικής και φιλοσοφίας του νιόφερτου τεχνικού 1-0. Ξέρει να συμμαζεύει, ξεκινώντας από την αμυντική γραμμή της ομάδας του, συνολικά από την ανασταλτική λειτουργία της. Ιδιαίτερες επιλογές - ποσοτικά - έτσι κι αλλιώς επιθετικά, δεν υπάρχουν. Πάντα ο Μορόν, ναι (έστω και αν σε τούτο το ξεκίνημα της χρονιάς δεν μοιάζει σε ανάλογα «επικίνδυνη» κατάσταση), αλλά… μονοκούκι, αφού οι δύο που τον συμπληρώνουν ως φουνταριστοί (Καντεβέρε και Αλφαρέλα) είναι εκτός δράσης. Όπως και να ‘χει όμως, τον πρώτο λόγο κόντρα στα «λιοντάρια» δεδομένα τον έχει ο Άρης. Και ίσως, βάσει του σερί με το οποίο φτάνει στο παιχνίδι, η τιμολόγηση στο σετ να μην είναι και τόσο ενδεικτική και κομματάκι κολακευτική για την εικόνα του Πανσερραϊκού (πρώτος βαθμός και πρώτο γκολ την περασμένη εβδομάδα κόντρα στον Ατρόμητο). Στον άσο λοιπόν «κουμπώνει» το under 3,5 – όπως δηλαδή έχει προκύψει σε όλα τα παιχνίδια των «κίτρινων» με τον Χιμένεθ – , το γινόμενο ξεπερνάει αισθητά τον διπλασιασμό και το πακετάκι που φτιάχνεται ό,τι πρέπει για ένα ποντάρισμα χωρίς ενοχές.